Dilek├žemi Allah’a verdim!

┼×ad─▒rvan, abdest alma yeri

Dilek├žemi Allah’a verdim!
Birka├ž y─▒l ├Ânce, bir vilayetimizde, bir bakanl─▒─č─▒n il m├╝d├╝r├╝yd├╝m. Ba─čl─▒ bulundu─čumuz genel m├╝d├╝rl├╝k, ba┼čka ├╝├ž ilin de il m├╝d├╝r├╝yle birlikte beni, di─čer bir ilimizde personel almak ├╝zere g├Ârevlendirdi.
Biz d├Ârt arkada┼č birle┼čerek s├Âz├╝n├╝ etti─čim ile gittik. ├ľnceden bizim i├žin ayr─▒lan misafirhaneye yerle┼čtik, ┼čehre geli┼čimizi kimsenin duymas─▒n─▒ istemiyorduk. Zaten ben ve arkada┼člar─▒m bu ile ilk defa geliyorduk. Ne kimseyi tan─▒yorduk, ne de kimse bizi tan─▒yordu.
Arkada┼člar olarak hepimizin kanaati ayn─▒yd─▒, hak edeni kazand─▒rmak. Biliyorduk ki, kat─▒l─▒m yo─čun olacak ve herkes, maalesef bir referansla, bizi rahats─▒z edecekti. Bunun i├žin ├žok dikkatli olmal─▒yd─▒k.

─░le ikindi vakti vard─▒k. Kimseye g├Âr├╝nmeden ┼čehrin biraz d─▒┼č─▒ndaki kenar bir mahallede, tarihi bir camiye gittik. ─░kindi namaz─▒ k─▒l─▒nm─▒┼č, caminin avlusu bo┼čtu. Osmanl─▒’dan kalma, mimarisi insanda manevi duygular uyand─▒ran ┼čirin bir caminin avlusunday─▒z. D├Ârt arkada┼č ┼čad─▒rvana oturarak abdest almaya ba┼člad─▒k. May─▒s ay─▒n─▒n serin, s─▒cak havas─▒ da ayr─▒ bir g├╝zellik kat─▒yor ├ževreye.
Ayakkab─▒lar─▒m─▒ ├ž─▒kar─▒p ├žoraplar─▒m─▒ da s─▒y─▒rmaya ba┼člam─▒┼čt─▒m ki ayaklar─▒m─▒n ├Ân├╝ne bir ├žift takunya kondu. Takunyalar─▒n geldi─či tarafa do─čru ┼ča┼čk─▒nl─▒kla ba┼č─▒m─▒ ├ževirdim. Y├╝z├╝me tebess├╝mle bakan, orta boylu, esmerimsi ve yak─▒┼č─▒kl─▒ diyebilece─čimiz yirmi be┼č ya┼člar─▒nda bir gen├žle g├Âz g├Âze geldim. Utanga├žl─▒─č─▒n vermi┼č oldu─ču ├žekingenlikle; “Ben buralar─▒ bilirim, siz yabanc─▒ya benziyorsunuz, namaz k─▒lana hizmet etmek, Allah’─▒n r─▒zas─▒n─▒ kazand─▒r─▒r. Allah kabul etsin!” dedi.
Gencin tebess├╝m├╝, davran─▒┼č─▒, kibarl─▒─č─▒, her ┼čeyden ├Ânce i├žten davran─▒┼č─▒ hepimizi ├žok etkiledi.
Sordum:
“Sen kimsin?, Ad─▒n nedir?”
“Ad─▒m Bilal, bu mahallede oturuyorum.”
Bir an abdest almay─▒ b─▒rakarak gen├žle ilgilenmeye ba┼člad─▒m.
*”Ne i┼č yap─▒yorsun Bilal?”
Biraz duraklad─▒; ama y├╝z├╝ndeki g├╝l├╝msemeyi hi├ž eksik etmeden sorumu cevapland─▒rd─▒:
“┼×imdi i┼čim yok; ama in┼čallah yak─▒nda i┼če girece─čim”
O kadar inanarak s├Âyl├╝yordu ki bunu,
“Nas─▒l olacak o, Bilal?” dedim.
M├╝thi┼č m├╝tevekkil ve huzurlu bir y├╝zle:
“├ť├ž g├╝n sonra” dedi, ” ÔÇŽ M├╝d├╝rl├╝─č├╝ÔÇÖnde imtihanla personel al─▒nacak. Rabbim, oraya girmeyi nasip edecek in┼čallah!” demez mi?..
Ben bir an neye u─črad─▒─č─▒m─▒ ┼ča┼č─▒rm─▒┼čt─▒m. ─░┼če alacak olan bizdik. Arkada┼člar─▒m da art─▒k, Bilal ile aram─▒zda ge├žen konu┼čmalara dikkat kesilmi┼člerdi.
“Peki, Bilal” dedim, “Bu zamanda i┼če girmek zor, hem de ├žok zor! Senin torpilin var m─▒? Referans─▒n kim? ─░┼če nas─▒l gireceksin?”
Bilal o m├╝tevekkil ve m├╝tebessim halini ku┼čanarak (ki bu halini hi├ž unutam─▒yorum.), hepimizin ├╝zerinde bomba tesiri b─▒rakacak s├Âz├╝ s├Âyleyiverdi:
“Bir yetimin referans─▒ kim olur?
Benim referans─▒m Allah Celle Celaluhu’dur. Ne g├╝zel vekildir O. D├╝n gece O’na tehecc├╝d namaz─▒ndan sonra dilek├žemi sundum. Hi├ž yetimin duas─▒n─▒ geri ├ževirir mi O?”
Ya Rabbi! Ne i┼če tutulmu┼čtuk?
A─člamamak i├žin kendimi zor tutuyordum! G├Âzlerimin bu─čuland─▒─č─▒n─▒ ona g├Âstermemeliydim. Musluktan avucuma su al─▒p y├╝z├╝me serptim.
“Bilal, baban yok mu?”
“Yok, ben ├╝├ž ya┼č─▒ndayken ├Âlm├╝┼č. Anneci─čim b├╝y├╝tt├╝ beni”.
Temiz bir safl─▒k ├╝zerindeydi. B├╝t├╝n s├Âylediklerini g├Ân├╝lden s├Âyl├╝yordu. Bu o kadar meydanda idi ki kalbi adeta y├╝z├╝ne vurmu┼čtu.
“Askerli─čini yapt─▒n m─▒ Bilal?”
“Yapt─▒m ya, hem de ├žavu┼č olarak”.
Art─▒k Bilal’─▒ daha yak─▒ndan tan─▒mal─▒yd─▒m; ├ž├╝nk├╝ o tan─▒nmay─▒ ├žoktan hak etmi┼čti.
“Evli misin Bilal?”
Bir anda g├Âzleri yere d├╝┼čt├╝. Yine o m├╝tevekkil hali ├╝zerindeydi. Utanarak s├Âz├╝n├╝ s├╝rd├╝rd├╝; “He ya, evli de─čil de s├Âzl├╝y├╝m. ─░n┼čallah, i┼če girer girmez d├╝─č├╝n├╝m├╝ yapaca─č─▒m”.
Yine o kadar kesin konu┼čuyordu ki!
“Ama Bilal, ├╝├ž g├╝n sonraki imtihan i├žin o kadar kesin konu┼čuyorsun ki, sanki imtihan─▒ kazanm─▒┼č gibisin!”
Sustu. Ba┼č─▒n─▒ kald─▒rd─▒ ve g├Âzlerini ufka dikti hemen cevap vermedi, dald─▒. Y├╝z├╝n├╝n rengi bir beyazla┼č─▒yor, bir sarar─▒yordu. Biraz sonra g├Âzleri ufka dikili olarak ve sesine bir gizemlilik katarak ┼čunlar─▒ s├Âyledi:
“Ben Rabbimi ├žok seviyorum, inan─▒yorum ki o da beni seviyor. Seven seveni korumaz, ona yard─▒m etmez mi? Seven seveni hi├ž y├╝z ├╝st├╝ b─▒rakt─▒─č─▒ g├Âr├╝lm├╝┼č m├╝d├╝r?ÔÇŁ
Ona s├Âyleyecek laf bulam─▒yordum. Bilal ├Âylesine bir kalp ta┼č─▒yordu ki, Allah bizi kocaman kocaman m├╝d├╝rleri, Bilal kuluna hizmet ettirmek i├žin aya─č─▒na g├Ândermi┼čti.
Kim m├╝d├╝rd├╝, kim i┼č├ži olacakt─▒? Bilal dilek├žesini en b├╝y├╝k makama sununca melekler harekete ge├žtiler; daireler, m├╝d├╝rler harekete ge├žtiler ve hep birlikte Bilal kulun aya─č─▒na ko┼čmaya ba┼člad─▒lar. ├ç├╝nk├╝ emir b├╝y├╝k makamdand─▒. Allah’a malik olan insan─▒n mahrumiyeti s├Âz konusu olabilir miydi?
Sormaya devam ettim, i├žim titreyerek:
“Bilal, s├Âzl├╝n├╝ nas─▒l buldun? Bu zamanda hem yetim, hem i┼čsize kim k─▒z verir ki?”
Ba┼č─▒n─▒ sallad─▒ ve “do─čru” diyerek ekledi; “Zor ni┼čanland─▒m ya, Allah raz─▒ olsun, kay─▒npederim olacak olan insan, ÔÇśs├Âzde M├╝sl├╝manÔÇÖ de─čil, hakiki m├╝min. ÔÇśBu zamanda namaz─▒nda niyaz─▒nda damat nerde bulunur, hem r─▒zk─▒ veren Allah’t─▒rÔÇÖ dedi ve k─▒z─▒n─▒ bana verdi. Rabbim r─▒zk─▒m─▒z─▒ verir in┼čallah.”
ÔÇťBilal, senin bu tarz yeti┼čmene neden olan, seni bu m├╝tevekkil hale getiren bir s─▒r olsa gerek.ÔÇŁ
ÔÇť E─čer ona s─▒r denilirse, var. Sevgili anneci─čim bana hi├ž haram lokma yedirmedi─čini s├Âyler.ÔÇŁ

Bunu da oku :  ├çocuklar i├žin hikayelerle Esma'├╝l H├╝sna: El-Vehhab

Bilal lise mezunuydu, ├╝├ž y├╝z ki┼činin kat─▒ld─▒─č─▒ yaz─▒l─▒ imtihan─▒ ba┼čar─▒yla ge├žerek ilk yetmi┼č ki┼činin aras─▒na girdi. ┼×imdi m├╝lakata girecekti.
Ve bizler, ├Ân├╝m├╝ze sunulan, Bakanl─▒k d├óhil, b├╝t├╝n referanslar─▒ bir kenara koyarak Bilal’─▒n referans─▒n─▒ en ├Âne ald─▒k!
*M├╝lakat g├╝n├╝ne kadar bizi g├Âremedi, kim oldu─čumuzu da zaten bilmiyordu. M├╝lakat g├╝n├╝ geldi ├žatt─▒. B├╝t├╝n arkada┼člar merak ediyorduk, bizi kar┼č─▒s─▒nda g├Âr├╝nce acaba nas─▒l tepki verecekti?
Ad─▒ okundu, i├žeri girdi. Heyecandan olacak, bizi birden fark edemedi, zaten k─▒yafetlerimiz de de─či┼čmi┼čti. Biz susmu┼čtuk, o da ba┼č─▒n─▒ yava┼č yava┼č kald─▒rarak bize bakt─▒.
Birden ┼ča┼č─▒r─▒r gibi oldu, y├╝z├╝ k─▒zard─▒ ve g├Âzleri yere d├╝┼čt├╝, sessizli─či bozdum; “Bilal, bizi tan─▒mad─▒n m─▒?”
“Evet”.
“Peki, ne diyeceksin ┼čimdi?”
A─člamaya ba┼člad─▒, ├žocuk gibi h─▒├žk─▒r─▒yordu. Art─▒k biz de dayanamam─▒┼čt─▒k, ona uyduk. H─▒├žk─▒r─▒klar bo─čaz─▒m─▒za d├╝─č├╝mlenmi┼čti. Oda ├Âylesine bir havaya b├╝r├╝nm├╝┼čt├╝ ki baz─▒ manevi ┼čeylere elle dokunmak m├╝mk├╝nd├╝, adeta. Bilal ellerini Rabbine kald─▒rd─▒ ve:
“Ey Rabbim! Ben halimi sana sunmu┼čtum, i├žimi sana a├žm─▒┼čt─▒m, ┼čimdi burada m├╝d├╝rlerime kar┼č─▒ mahcubum. Ey Allah’─▒m, ben Sen’den, ba┼čkas─▒ndan istememeyi istedim. Beni yaln─▒z Sana muhta├ž eyle Allah’─▒mÔÇŁ dedi.
Bir an bir sessizlik oldu. Arkas─▒ndan h├╝z├╝n dolu bir sesle; “Ne olur, izin verin ├ž─▒kay─▒m” dedi.
“Peki, Bilal” dedik, “G├╝le g├╝le git. Allah i┼čini, a┼č─▒n─▒, e┼čini m├╝barek k─▒ls─▒n!”
Allah’tan isteyenler muratlar─▒na erdiler de, OÔÇÖndan ba┼čkas─▒ndan isteyenler helak oldular. Allah dilerse b├╝t├╝n d├╝nyay─▒ Bilal’lere hizmet├ži yapar (Bizi yapmad─▒ m─▒?) Fakat Bilal y├╝re─čine ve safl─▒─č─▒na ula┼čmak gerek.
“Referans─▒m Allah’t─▒r” diyenlerden olabilmek duas─▒yla…

Hay─▒rl─▒ g├╝nler dilerim ( Adem Erdem – Facebook )

(Visited 708 times, 1 visits today)

Related posts

Leave a Comment