Hz. Hud (as)

ad-kavmi

Tufandan sonra, gemiden karaya ayak basan m├╝minler, zamanla ├žo─čald─▒lar ve ├že┼čitli b├Âlgelere yay─▒ld─▒lar. Art─▒k yery├╝z├╝nde Hz. Adem’den sonra, ikinci bir hayat ba┼člam─▒┼čt─▒. Hz. Nuh’un torunlanndan olan “AD” Yemen’de; Hadramut civar─▒ndaki Ahkaf’a yerle┼čmi┼čti. Ad s├╝l├Ąlesi zamanla ├žo─čal─▒p, b├╝y├╝k kalabal─▒klar olu┼čturmu┼č ve “AD KAVM─░” diye an─▒l─▒r olmu┼čtu. Bulunduklar─▒ yer olduk├ža bereketli idi. Suyu ya─čmuru bol, topra─č─▒ ise verimli idi. Bu y├╝zden yemye┼čil ba─člar bah├želer yapm─▒┼člar, t├╝rl├╝ t├╝rl├╝ sebzeler meyveler yeti┼čtirmi┼člerdi.

Boylu poslu, g├╝├žl├╝ kuwetli, olduk├ža yak─▒┼č─▒kl─▒ olan Ad kavmi; “Ahkaf’─▒ adeta cennete ├ževirmi┼čti. Ba─čl─▒k bah├želik, ┼čehirlerini; mermer s├╝tunlar ├╝zerine kurulu, muhte┼čem binalar, saraylarla bezemi┼čler, ┼čehrin her taraf─▒n─▒ parklar, havuzlar, bah├želer ve heybetli caddelerle s├╝slemi┼člerdi. Bu g├╝zel belde, yani Ahkaf ÔÇť─░REM” ad─▒ ile ┼č├Âhret olmu┼čtu. Manevi ve ahlaki de─čerlerden uzakla┼čan Ad kavmi, servetini ve g├╝c├╝n├╝ k├Ât├╝ i┼člerde kullanmaya ba┼člam─▒┼čt─▒.

Kom┼ču ┼čehirleri bask─▒ ve zul├╝m alt─▒na alan, Ad kavmi, gelip ge├žen yolcularla da alay ediyor, yollara yanl─▒┼č i┼čaretler koyup, yolcular─▒ yan─▒lt─▒yor, ellerinde ne varsa al─▒yor, soyup so─čana ├ževiriyorlard─▒. Sahip olduklar─▒ servet ve kuwet, onlar─▒ kibre s├╝r├╝klemi┼čti. B├╝t├╝n bu nimetlerden dolay─▒ Y├╝ce Allah’a ┼č├╝kredeceklerine, kendi yapt─▒klar─▒ putlara tap─▒yorlard─▒.
Azg─▒nl─▒klar─▒ daha da art─▒nca, Y├╝ce Allah Ad kavmine; olduk├ža yumu┼čak huylu, kalbi merhamet ve ┼čefkat duygular─▒yla dolu olan Hud’u Peygamber se├žmi┼čti.

D├╝r├╝stl├╝─č├╝, cesareti zek├Ąs─▒ ile kavmi aras─▒nda sevilen ve say─▒lan bir ki┼či olan Hud Aleyhissel├Ąm Peygamberlik g├Ârevini al─▒nca ayn─▒ soydan geldi─či bu azg─▒n insanlara tebli─če ba┼člad─▒.
– Ey kavmim yaln─▒z Allah’a ibadet edin. Ba┼čkas─▒na kullukta bulunmay─▒n. ├ç├╝nk├╝ ondan ba┼čka il├Ąh yoktur. Ben size g├Ânderilmi┼č g├╝venilir bir peygamberim. Allah’tan korkunuz ve bana itaat ediniz.
Ad kavmi yoldan ├ž─▒km─▒┼čt─▒ bir kere. Kolay kolayda imana gelece─če benzemiyordu.

Bu y├╝zden Hud Aleyhissel├Ąm─▒n nasihatlerine ┼čiddetle tepki g├Âsterdiler. Onu ak─▒ls─▒z olmakla ve yalanc─▒l─▒kla su├žlad─▒lar. Ancak Hud Aleyhissel├Ąm sab─▒rl─▒yd─▒. Onlar─▒ gayet yumu┼čak bir dille cevaplad─▒.

– Ey kavmim, ben alemlerin tek yarat─▒c─▒s─▒ olan, Y├╝ce
Allah’─▒n peygamberiyim. Bende ├ž─▒lg─▒nl─▒k ve ak─▒l
eksikli─či yoktur. Allah do─čru yolu g├Âstermek i├žin
aran─▒zdan beni peygamber se├žti.
Ad kavmi insafa gelmiyor, ├╝stelik k├╝stah├ža ├ževaplar vererek, Hud peygamberi ├╝z├╝yordu.

– Ey Hud, belliki tannlanm─▒z seni ├žarpm─▒┼č. Bu y├╝zden ne yapt─▒─č─▒n─▒ ne s├Âyledi─čini bilmiyorsun.
– Ey kavmim Y├╝ce Allah sizlere; develer, koyunlar, s─▒─č─▒rlar, ba─člar, bah├želer t├╝rl├╝ t├╝rl├╝ nimetler verdi. B├╝t├╝n bu nimetler i├žin ona ┼č├╝k├╝r ve hamd etmelisiniz.
Allah’a kulluk etmeyip, nimetlere ┼č├╝kretmezseniz korkar─▒m ki hepinizi b├╝y├╝k felaketler bekliyor.
Hz. Hud kendisine verilen, peygamberlik vazifesini
yerine getirmeye ├žal─▒┼č─▒yor, kavmini gelecek olan
azaptan kurtarmak istiyordu.

Ancak onlar b├Âyle bir ┼čeyin olabilece─čine inanm─▒yor, azab─▒n kendilerine ula┼čam─▒yaca─č─▒n─▒ san─▒yorlard─▒.
– Ey Hud. Bizi hep gelecek olan, azap ile korkutup duruyorsun. Atalar─▒m─▒z ne yapt─▒ysa biz de ayn─▒s─▒n─▒ yap─▒yoruz.
E─čer bu davran─▒┼člar─▒m─▒z bir azab─▒ gerektiriyor ise niye atalar─▒m─▒za b├Âyle bir azap g├Ânderilmedi? Biz ne sana, nede senin rabbine inanm─▒yoruz. Madem do─čru s├Âyl├╝yorsun, bizi korkuttugun azap gelsinde g├Ârelim.

Ad kavmi a├ž─▒k├ža azab─▒ istiyordu.

├çok ge├žmedi ki azab─▒n ilk belirtileri g├Âr├╝lmeye ba┼člad─▒. G├╝r├╝l g├╝r├╝l akan p─▒narlar, dereler kurumaya ba┼člad─▒. Ye┼čillikler sarar─▒p yok oldu. ├ťnl├╝ ─░rem ba─člar─▒ kuruyup viraneye d├Ând├╝. Hayvanlar telef oldu. G├╝n geldiki insanlar bir dilim ekme─če, bir yudum suya muhta├ž oldular. Kibirli iri yap─▒l─▒ Ad kavminde dermafts─▒zl─▒k ba┼člad─▒. Nesilleri yava┼č yava┼č kuruyordu. Devaml─▒ esen kum ve r├╝zgar─▒n olu┼čturdu─ču tozdan ve dumandan dolay─▒ zorlukla nefes alabiliyorlard─▒. B├╝t├╝n bu olaylar oluyorken, Hz. Hud’da halk─▒ uyand─▒rmaktan geri kalm─▒yordu.

– Ey kavmim, Y├╝ce Allah’tan af dileyin. Ona tevbe edin ki size g├Âkten bol bol ya─čmur g├Ândersin g├╝c├╝n├╝ze g├╝├ž kats─▒n.

T├╝m bu belalar─▒n hi├ž biri Ad kavmine gerekli dersi vermeye yetmemi┼čti. Ders almad─▒klar─▒ gibi tam tersine Hz. Hud’a sald─▒rmaya onu su├žlamaya ba┼člad─▒lar.
– Ey Hud defol git ba┼č─▒m─▒zdan. Belki de bu belalar─▒n hepsi tanr─▒lar─▒m─▒z─▒ k─▒zd─▒rd─▒─č─▒n i├žin senin y├╝z├╝nden ba┼č─▒m─▒za geldi. Ad kavmi, ba┼člar─▒na gelen belalardan, sorumlu tuttuklar─▒ Hz. Hud’u halk ├Ân├╝nde k├╝├ž├╝k d├╝┼č├╝r├╝p, yok etmeyi, ├Âld├╝rmeyi d├╝┼č├╝nd├╝ler.

Bu nedenle ondan olmad─▒k isteklerde bulunmaya ba┼člad─▒lar. Hz. Hud’da onlara ├že┼čitli mucizeler g├Âsterdi. Bu mucizeleri g├Âr├╝pte ┼čahip olduktan sonra,
b├╝t├╝n planlar─▒ suya d├╝┼čen putperestler, rencide olan gururlar─▒n─▒ kurtarmak i├žin Hz. Hud’un putlar taraf─▒ndan cezaland─▒r─▒larak delirdi─či fikrini ├Âne
s├╝rd├╝ler. Hz. Hud her ne yapt─▒ysa, ne ettiyse, onlar─▒ bu inatlar─▒ndan geri d├Ând├╝remedi.

As─▒l korkun├ž azab─▒n, yak─▒nda gelip ├žataca─č─▒ b├╝t├╝n putperestlerin, yok olaca─č─▒, m├╝minlerin ise kurtulacag─▒ Hz. Hud’a Allah taraf─▒ndan, vahiy yoluyla bildirildi.

Bir sabah vakti Hz. Hud, m├╝minleri etraf─▒na toplad─▒. ├çok ge├žmedi ki ufukta siyah bir toz bulutu belirdi. Ufukta gittik├že b├╝y├╝yerek yakla┼čan siyah bulutu g├Âre─▒ Ad kavmi sevin├ž ├ž─▒─čl─▒klar─▒ atmaya ba┼člam─▒┼čt─▒.

– ─░┼čte ya─čmur bulutu.
– Nihayet kurakl─▒k sona erecek.
– Ba─č ve bah├želerimiz suya kavu┼čacak.

Putperestlerden bir ka├ž ki┼či, Hud peygamberi bulup onunla alaya ba┼člad─▒lar.

– Ey Hud g├Ârd├╝nm├╝? Bak i┼čte ya─čmur bulutlar─▒ da geliyor. Yak─▒nda kurakl─▒k bitecek. Bakal─▒m ┼čimdi ne diyeceksin? Hz. Hud’un cevab─▒ onlar─▒ yine de etkileyememi┼čti.
– Hay─▒r! O g├Âr├╝nen can yakan, azap veren bir r├╝zgar─▒n habercisidir. Y├╝ce Allah’─▒n izniyle ├Ân├╝ne ne ├ž─▒karsa yok eder.
Bunun ├╝zerine olacaklardan haberdar olan Hz. Hud m├╝minlerle beraber oradan uzakla┼čm─▒┼čt─▒.

Ya─čmur bulutu sand─▒klar─▒ bulutun, gittik├že yakla┼čt─▒─č─▒n─▒ g├Âren Ad kavmi, ┼č├╝k├╝r i├žin putlar─▒n ├Ân├╝nde dans ediyor, onlara dualar ediyorlard─▒. Ancak sevin├žleri kursaklannda kalm─▒┼čt─▒. Ans─▒z─▒n esen ┼čiddetli bir kas─▒rga her taraf─▒ ├žepe├ževre sar─▒verdi. Kur’├Ąn’da “Sarsar” ismiyle belirtilen bu r├╝zgar, ├ž─▒kard─▒─č─▒ korkun├ž sesle; kulaklar─▒ zonklat─▒yor, aga├žlar─▒ k├Âk├╝nden s├Âk├╝yor, koca s├╝tunlan bir bir deviriyordu. ─░nsanlar adeta bir saman ├ž├Âp├╝ gibi havada savrulup duruyorlard─▒.

Savrulmamak i├žin sar─▒ld─▒klar─▒ a─ča├žlar, s├╝tunlar onlar─▒ koruyam─▒yor, s─▒g─▒nmak i├žin girdikleri mermer s├╝tunlu saraylar bir bir ba┼člar─▒na y─▒k─▒l─▒yordu.
Bizden daha kuwetli kim olabilir diye b├Âb├╝rlenen Ad kavmi, bu korkun├ž r├╝zgar─▒n tesiriyle bir k├╝l yuma─č─▒ gibi savruluyor, ├žaresizlik i├žinde ├ž─▒rp─▒n─▒yorlard─▒.
F─▒rt─▒na tam 7 g├╝n 8 gece boyunca s├╝r├╝p durdu. Ad kavmindeki putperestlerden, kimse kurtulamam─▒┼čt─▒. Hayvanlar─▒ dahil tek canl─▒ sa─č kalmam─▒┼čt─▒.

Hz. Hud im├Ąn eden 4 bin m├╝min ile birlikte ─░rem ┼čehrinden ayr─▒l─▒p, Mekke civar─▒na giderek oraya yerle┼čti. Vefat─▒na kadar yakla┼č─▒k on y─▒l gibi orada ya┼čad─▒.
Kendilerinden zay─▒f olanlara zul├╝m edip g├╝├žleri ve kuwetleri ile gururlan─▒p diger insanlar─▒ k├╝├ž├╝k g├Ârmeleri zenginliklerini ahlaks─▒zl─▒k ve e─člence yolunda harcamalar─▒ ve en ├Ânemlisi Y├╝ce Allah’─▒ b─▒rak─▒p puta tapmalan Ad kavminin sonunu getirmi┼čti.

(Visited 56 times, 1 visits today)

─░lgili konular

Leave a Comment